Ağacın bir dalında yeşermiş 2 yaprak gibiydik seninle.Meltem eserdi hafiften hafiften..Biz birbirimize dokunurduk..Ne heyecanlıydı o zamanlar.Gündüzleri güneş aydınlatırdı içimizi, geceleri yıldızlar...Günler hızlı hızlı geçiyordu biz mutluyduk.Sonra havalar yavaş yavaş bozmaya başladı.Önce sen sarardın sonra ben.Sen sanki benden kaçarcasına kopuverdin dalından.Direndim gitmemen için ama engel olamadım.Ardından bende geldim.Rüzgar savurdukça savurdu bizi.Bir türlü bir araya gelemedik.Tam kavuştum derken hain rüzgar uzaklara attı seni.Sonra tekrar benim yanıma...Kurudukça kuruduk ikimizde.Aslında ben canlı kalmak için çok uğraştım ama başaramadım galiba.Şimdi bir sonbahar manzarasında, sokakları kaplayan kurumuş yapraklar içinde karışmış haldeyiz..Dilerim ki ne ayaklar altında ezilelim ne de bir çöpcü tarafından süpürülelim...Bir sonbahar tablosuna resmedilip ölümsüz olalım..