Geceleri çoğumuzu bir hüzün kaplar. Bazende hemen yemekten sonra yattığımız anlarda duygusal bir film izlememizle başlar. Gözlerimizdeki perdeyi kapatır ve içimizdeki dünyayı gezmeye başlarız. Bazen öldüğümüzü görürüz bazen ise sevdiklerimizi üzdüğümüzü görmekteyiz. En zor olanıda nedir bilir misin? sevdiklerimizi kaybetmeyi düşünmek. Sen yanlış anladın bence, ben aşktan bahsetmiyorum. Ailemizden bahsediyorum; bir tek kılına bile zarar gelmesine dayanamayacağımız ailemizden. Neyseki düşündüklerimiz bir gün gerçek olacaksa bile şimdilik sadece bir sıkıntı diyerek bir of çekmeyi yeğlemeliyiz.

İçimi sıkıntı kaplıyor bu gece, sıkışıyorum kendi içime bir türlü açamadım perdeleri, neden kimse bana tekrar dışarısını göster miyor? Dışarıda ne bekliyor beni hüzün mü, yoksa öfke mi, mutluluğa ne oldu? Kimse neden mutluluktan bahsetmiyor. Desene be arkadaş: "Mutluluğu ben bulamadım sana nasıl tarif edeyim". Eskiden yaşanmışlar mı bu perdede ağırlık yapıyor. Belki saçma ama kirli çamaşırlarımızı temizleyen makine keşke bizide temizleye bilse. İçine giriverelim ve hop iki dön sonra herşeyi unutmuş tertemiz bir sayfa. Nerde... Bu insanoğlundaki hafıza berbat şeymiş. Sen ne düşünüyorsun? Boşuna konuşma biliyorum sencede berbat. Hep iyileri unutturuyor, kötüleri yüzeye çıkarıp üstümüzü karartmasına izin veriyor.

Yapma be arkadaş sende söleme yüzüme karşı. Benimde dayanacak gücüm kalmadı. Belki düşündüklerimiz gerçek olmaz, ya da herşey zaten gerçektir. Ne bileyim kafam karıştı, sen burdasın değil mi hala? bıkmadın benden şaşıyorum sana, merak etme yakında yanındayım arkadaş. O hep bahsettiğimiz ama elde edemediğimiz ebedi mutluluğa... Yanına geliyorum arkadaş.