Buz gibi bir özlem
Yapıştı yakalarıma

Uykularım çivili bir yatakta
Batıyor yorgan altlarında

Gözümün önünden gitmeyen bir özlem
Issız bir geceye alıp götürüyor
Bırakıyor oracıkta
Terkediyor yalnızlığıma

Soğuk bir güneş doğuyor yüreğime her sabah
Kederli ve bir o kadarda ağlamaklı

Bir pencere kenarında
Biçare umutlar
Tükenişleri izliyor

Hayaller şizofreni oluyor
Olmazlıklar canlanıyor yüreğimde

Kaptırdım kendimi boğan bir sele
Gemiler batıyor gözlerimin önünde

Yüzüm kalmadı artık
Bırakıyorum kederleri bir defter yaprağına
Gözyaşlarımı gömüyorum en derinleri
Kalan üç beş eşyamıda alıp
Gidiyorum son sefer ile...

Barış İntizam