Art arda söylendiğinde anlamını yitiren sözcükler gibi sana olan özlemim
Art arda özleyince, anlamsızlaşıyor özlemek,
Alışkanlık oluyor,
Terk etmiyor belki hayalin,
Ve bir görünüp bir kaybolmasının cefası,
Ve fakat anlamsızlaşıyor özlemek,
Ve rahatsız etmiyor gereksiz kullanılan bir `ve` bağlacı kadar.

Anlamını yitiriyor özlemek ama etkisini kaybetmiyor,
Art arda ağlayınca akan lüzumsuz gözyaşlarım,
Şifa olmuyor anlamsız özlemimin acısına,
Ve anlamını yitiriyor acı çekmek.

Hasret, vuslatta arıyor kendini, vuslat hasrette,
Ve kayboluyorlar kavuşamamanın anlamsızlığında,
Anlamsızlaşıyor vedalaşmalar,
Ve yar`ın kenarında anlamsız acılara gark oluyor yaranlar,
Anlamsızlaşıyor iyileşmemeye mahkum yaralar.

Yakın uzağı arıyor düşlerinde, uzak yakını,
Ve anlamını yitiriyor rüyalar,
Anlamsız terletiyor uyanılamayan kabuslar,
Ve haram oluyor birlikte yatılamayan uykular.

Ve anlamını yitiriyor özlemek,
Art arda söylenince hüküm giyen sözcükler gibi,
Anlamsız acılara gark olan uzağın,
Yakına hasreti anlamsızlaşıyor,
Hasret garb ise vuslat şark,
Anlamını yitirmeyen tek hece AŞK...